Yaşamak Bir Ölüm Sancısı
Yaşamanın ağırlığını boynunda taşıyan bir ruhun, varoluş sancısıyla kendi benliğine yabancılaşması.
Yaşamak bir ölüm sancısı
Ferman misalince taşıdığım boynumda.
Günden güne eksildiğim,
Tamamlanmayı umut ederken parçalandığım,
Paylaştıkça kaybettiğim,
Zalim bir hançer yarası, yaşamak.
Oysa bir yanım daima çocuksu,
Hep diyar-ı hayallerde.
Gerçekte olabileceğine inandığım,
İnanmak istediğim bir diyarda.
Kafamda kurduklarımın
Gerçekte olabileceğine inanmak çelişkisi,
Ne yaman
Ne acı..
İki kere iki
Elde var yaşamak.
Acıyla,
Sızıyla,
Ölüm sancısıyla,
Bekleyerek kaçınılmaz sonu
Yaşamak..
Bu sallanan ellerim mi
Yürüdükçe dizlerime vuran?
Bu baş,
Bu başıboş yürüyen ayaklar,
Atan sol göğsümdeki yürek,
Benim mi?
Uğruna ağlayarak,
Üryan geldiğim
Paha biçilmez yaşamak bu mu?