Yalnız ve Sıradan

Ben yalnız ve sıradan bir adamım. Yalnızım evet. Aslında bakmayın yalnız dediğime. Sosyal bir insan da olabilirim. Herkesle her şekilde konuşabilirim. Bir ülkücüyle, bir solcuyla, dindar birisiyle çok rahat iletişim kurabilir, hatta dost olabilirim. Keza dostluk da siyasi fikri baz almaz zaten. Dostluk yüce şeydir. Siyasi fikirler yanında çok yaban kalır. Dostlukta karakter ve uyum önemlidir zira. Her neyse ben asıl konuya döneyim. Özünde iyi bir insanım ve söylediğim üzere, herkesle her şekilde iletişim kurabilirim. Ve severler beni. Ben de onları severim fakat bilmiyorum, böyle gece çökünce Ankara’ma, hava böyle eserken bir yaz günü, bu tarz yalnızlık hissetmem normal fikrimce. Evet, her kesimle konuşabiliyor, anlaşabiliyorum fakat “yalnız olmamak” herkesle iyi anlaşabilmek midir? Herkesin seni sevmesi midir? Hayır bayım. Yalnız olmamak bu değildir. Oysa ne kadar yalnız hissediyorum bir bilseniz..

Yalnızlığımla barışık bir insanım ama. Evet bazen koyuyor böyle olmak. Ama bazen de düşünüyorum, eğer şu anda “-yalnız kalmayacaksın.” deseler bana, kabul eder miydim? Cevabı yüzde altmış oranında reddederim. Ne kadar da büyük bir çelişki değil mi? Yalnızlığından şikayetçi bir adamın, aynı zamanda yalnızlığı istemesi ne kadar mantıklı? İşte ben böyle çelişkiler yaşayan, yalnızlığı hak eden ve tercih eden bir adamım.

Ve sıradan bir adamım. Asla kendimi çok özel bir varlık olarak hissetmedim. Evet ben özelim, herkesin olduğu kadar ama. Zaten beni özel kılan bir özelliğim, bir yanım da yok. Merhamet, sevebilmek, şiir yazabilmek? Bunları herkes yapıyor bayım. Sosyoloji okuyor olmam mı özel kılacak beni? Hayır hayır, ben sıradan biriyim. Çevremdeki bazı değer verdiğim ve bana değer veren insanlar özel bir insan olduğumu vs. söylüyorlar. Niçin? Özel bir insan olmam için bir sebep yok ki oysa. Sıradan olmadığımı söylüyorlar. Onlar için değil yalnızca, genel olarak sıradan olmadığımı söylüyorlar. Bu yanlış bir söylem. Herkes gibi, ben de sıradan bir insanım. Milyonlarca yıldır var olan ve üzerinde milyonlarca insan yaşamış olan dünyamızda, yalnızca 20 yıldır varım ve 50-100 yıl içerisinde yok olacağım. Tıpkı diğer yaşamış bütün insanlar gibi ben de yok olacağım ve sıradan bir mezara gömüleceğim. Bundan acı da duymuyorum. Elbette özel birisi olmayı herkes kadar ben de isterdim, fakat gerçeklerle yüzleşecek kadar aklı selim bir insanım ve evet, ben sıradan bir insanım.

Ben yalnız, sıradan bir adamım. Yalnız ve sıradan bir adam olarak da öleceğim. Hepsi bu kadar..