Uyumamak mı Uyuyamamak mı

Zorladım kaç gece kendimi uyuyabilmek için. Gecenin en ıssız saatlerinde, belki de hiçbir canlının uyanık olmadığı saatlerde ayaktayım. Yalnızca geceleri gördüğüm, birbirlerine havlayan sokak köpekleri bile elini eteğini çekmiş sokaktan, ben ayaktayım. Evim, ana caddeye yakın olmasına rağmen, araba sesi dahi gelmiyor sokaktan. Öyle ıssız, öyle sessiz bir gecede dahi ben istesem de istemesem de ayaktayım.. Geceyi severim aslında; sessiz olur, insan ve insana ait her şeyin sesi minimum olur ve en önemlisi, her gecenin bir sabahı olur. Fakat bir o kadar da sevmem geceleri.

Geceleri uyumazdım eskiden. Sabahlara kadar oturur, gecenin tadını çıkarırdım. Sessizliğin avantajını kullanır, bol bol kitap okur ve düşünürdüm. Fakat şimdilerdeyse uyuyamıyorum.. Önceki gün ne kadar uyumuşum, sabah kaçta uyanmışım hiç fark etmiyor. Her halükârda uyuyamıyorum. Halbuki neredeyse bütün insanların kolayca yapabildiği bir eylem değil midir uyumak? Peki bu kadar sıradan ve kolay olan bir eylemi, ben niçin yapamıyorum? Sıradan ve yapılması aslında hiç zor olmayan eylemler için niçin büyük bir çaba harcamak zorundayım? Üstelik harcadığım çabanın yarıdan fazla oranda tutmama ihtimali de var. Daha önce kaç kere denemiş olmama rağmen başaramamış olmam, tutmama oranını yükseltiyor. Oysa olağanüstü ve yapılması zor olan eylemler için harcadığım çaba, sıradan ve yapılması gayet kolay olan eylemlere harcadığım çabanın yarısı bile değil!

Gözlerim yaşarıyor çoğu zaman uykusuzluktan. İstiyorlar ki, kapatayım ve dinlendireyim onları fakat inanın gözlerim, benim suçum yok. Kaç gece denedim uyumayı hatta yalnızca gece mi? Sabah, öğle, akşam… Vakit fark etmeksizin denedim gözlerim, inanın bana… Fakat olmuyor bir türlü. Neredeyse bütün insanlığın yapabildiği gayet sıradan bir eylemi ben başaramıyorum. Hem, sizler de şahitsiniz; 55-60 saat uyanık kaldığım günler oldu. Uyuyabildim mi? Uyuyabildim mi söyleyin gözlerim. Başarabildim mi? Sorumlusu ben miyim sizce yalnızca? Hem sadece siz mi acı çekiyorsunuz sanki? Siz bir de düşüncelerime, beynime sorun bu durumu! Bu durumdan ötürü daha beynimi, düşüncelerimi susturamamışken, üstüne bir de sizleri dinlemek çok yoruyor beni. İnanın gözlerim, sizleri dinlendirmeyi ben de isterim. Yalnızca sizleri kapatmamla bitse yorgunluğunuz keşke fakat bitmiyor. Bitmiyor işte! Ne kadar dinlendirmeye çalışırsam çalışayım, uyumadığım sürece dinlenemeyeceksiniz. Ve ne yazık ki ben de uyuyamıyorum. Biliyorum, bana kızıyorsunuz, kızmalısınız da.. Fakat sizden kötü durumda olanlar da var, bunu göz ardı etmeyin..