Oysa Ben Hâlâ Buradayım

Beyaz kâğıt önümde,
Saf, sessiz, boş.
Eskiden nereden başlarım bilirdim;
Şimdilerde gözlerim duvarlara, halıya,
Turuncu lambaların geceyi ısıtan ışıklarında..

Dipsiz bir kuyu,
Kaf Dağı’nın ardı…
Kelime yok, anlatı yok.
Sadece ben ve kaybolmuş hislerim.

Karanlık çukurlarda gezinirim,
Dipsiz kuyularda kaybolurum.
Ama bir ışık var hâlâ;
Umut, inanç ve amaç..
Her nefeste, her bakışta.

Sessizlik korkutmasın,
Düşüncelerimle yüzleşmek için bir davettir,

Bilirim..
Kaybolmak, bazen en doğru buluştur.
Ve ben hâlâ buradayım.

İç ses: “Dinle. Sadece dinle.”
Ben: “Ama ne hissediyorum?”
İç ses: “Hissedecek kadar cesur ol. Kaybolmadılar.”

Ve ben…
Kaybolurken buluyorum kendimi.