Masumiyet Çağı Bitti

Karanlıktan korkardım küçükken. Tek başıma yatamazdım geceleri odamda. Yatma vakti geldiğinde gerilirdim, sevmezdim de geceleri bu yüzden. Yatağımın altında canavar olma düşüncesiyle yorganın dışında tek bir uzvum bile kalmazdı. Öylesine korkardım karanlıktan ve yalnız kalmaktan. Nefes alamaz, daralırdım yorganın altında ve kafamı çıkarmak zorunda kalırdım. Sonra, odamın kapısına asılı duran monta ilişirdi gözüm. Belirli şekillere girerdi kafamın içerisinde kapıda asılı duran mont. Onu öcü zannederdim, korkardım. Bana saldıracak diye bakamazdım bile oraya, yok sayardım onu, sanki hiç orada değilmiş gibi. Yine de korkardım.. Odada başka birisi olunca ama, hiçbir derdim sıkıntım kalmazdı. Yatağın altındaki canavar kolumu kapacak diyerek yorgana sarılmazdım mesela. Rahatça bırakırdım kolumu yorganın dışarısına. Veya kapıdaki o mont korkutmazdı beni farklı şekillere bürünerek. Bilirdim çünkü, yalnız olmadığımı.

Şimdiyse karanlık bir odadayım. Gözlerimi diktim, öylece bakıyorum duvara. Gözüm arada bir kapının arkasına ilişiveriyor istemsizce. Orada asılı duran bir mont görüyorum. Ne kadar zorlarsam zorlayayım, bana o küçükken görünen ve beni korkutan o mont, beni eskiden korkuttuğu gibi korkutamıyor. Sonra yatağıma uzanıp yorganın altına giriyorum ve sıcakladığım vakit kolumu çıkarıyorum yorgandan. Sonraysa bütün yorganı atıyorum üstümden. Küçüklüğüm aklıma üşüşüyor bir anda. Uyuyamıyorum. Eskiden diyorum, korkardım karanlıktan, yalnız kalmaktan. Şimdiyse yorganı bütünüyle atıyorum üstümden.. Ne değişti ki? Aslında değişen birçok şey oldu, en başta yıllar, yaşım; biliyorum. Yalnızlık, karanlık öyle korkutmuyor beni eskisi gibi. Hatta daha rahat hissediyorum. O küçüklüğümdeki masumca korkularım, isteklerim yok artık. Masumdum, korkuyordum. Bazen yeniden korkmak, yeniden birisinin varlığıyla rahatlamak istiyorum; başaramıyorum.. Sonra düşlüyorum, o korktuğum canavarı, o korktuğum kapının arkasındaki şeyi düşlüyorum. Acaba ben de onlardan birisi mi oldum, onlara mı dönüştüm de bana normal geliyor, korkmuyorum?

Karanlık korkutmuyor ve huzur vermeye başlıyor bana. İnsana ve insanın icat ettiği makinelere ait bütün sesler kulağımı tırmalıyor. Eskiden odamda yalnız kalmak istemezken şimdilerde odamda birisi olsa uyuyamazmışım gibi. Anlayamıyorum, anlaşılamıyorum ve anlaşılamamak, bir yerden sonra beni kendimle yalnız bırakma noktasına kadar itmiş ben farkında olmadan, hissetmeden. Şimdilerde hiç kimseye hiçbir şey anlatasım gelmiyor. Ah, gece çöktü yine. Işıkları kapatacak, yorganı bütünüyle yatağın en uç kısmına itecek ve öylece kalacağım yapayalnız. Masumiyet çağı bitti..