Mantık Yoksunluğu

Ne olacak şu mantık takıntım benim? Mantığa ters düşen ne varsa, bana da ters geliyor. Zaten olması gereken de bu değil midir? Mantıksız düşünceler, sözler görünce olağanüstü bir şekilde sinirleniyorum. Ve aynı zamanda kederleniyorum da, bu mantıksız düşünceleri, sözleri söyleyen-savunan bir değil, bir sürü insan var diye.. Tek bir insanın yapmış olduğu mantıksızlığı görünce mesela, o mantıksızlığı savunabilecek bir sürü insan olduğu geliyor aklıma ve sonrası çıldırasıya öfke.. Mantık demek, doğru demektir. Akla uygun düşünme yetisi ve yolu demektir. Mantığı seçmeyen bir insanla ben nasıl iyi anlaşabilirim, iyi iletişim kurabilirim ki zaten? Doğruları konuşamıyorsak, doğru konuşamıyorsak nasıl konuşabilirim? İnsanlardan, en azından çevremde olan ve konuştuğum insanlardan, buram buram mantıksızlık seziyorum. Ya sahiden ben yanlış görüyorum ya da gerçekten çevremde mantıklı düşünen kimseler yok. Fakat bayım, yemin ederim yanlış görmüyorum. Çevremde mantıklı düşünen kimse yok sahiden. Olaydan olaya göre mantıklı düşünenler olmuyor değil elbette. Fakat hep bir noktada patlıyorlar, mantıksızlığa geçiyorlar. Ve bu beni çıldırtmaya yetiyor. İnsanların saçma sapan, hiçbir mantığa dayanmayan düşüncelerinden, düşünmeden konuşmasından, kendi doğrularını “mantık” çerçevesi içerisine sokup, kendi bildiğini doğru sanan aciz varlıklardan nefret ediyorum. NEFRET EDİYORUM..

Mantık denen şey, insanların kafasında kurmuş olduğu doğrularla belirlenmiyor bayım. “Benim doğrum bu, ben böyle öğrendim, ben böyle biliyorum” gibi cümleler bile duydu şu kulaklarım. Kulaklarımdan bu cümleleri kuranların-kurmaya meyilli insanların adına ben özür diliyorum. Doğrusunu söylediğimde de, “O senin fikrin, saygı duyuyorum fakat sana katılmıyorum.” cümlesini de kuruyorlar. Yazık. Sahiden yazık. İnsanlar, doğruyu söylediğimde dahi, onun benim fikrim olduğunu düşünüyorlar. İki artı iki dört eder diyorum, “-O senin düşüncen, saygı duyuyorum..” Kusura bakmayın bayım fakat ben bu insanı ne severim, ne de saygı duyarım. Doğruya saygı duymayanın, fikrime saygı duymasını ben istemem zaten. Bu bahsettiğim 2+2=4 örneğine çok ama çok benzer bir örnek oldu baylar. Bu yalnızca öyle gelişigüzel bir örnekten ibaret değil. Evet, maalesef oldu..

Kendi siyasi fikirlerini, dinlerini, düşüncelerini ölümüne savunan insandan hem korkarım hem de nefret ederim. Yahu yanlış biliyor olabilirsin işte be alçak! Niçin anlamıyorsun artık şunu! Ben, gerekirse siyasi fikrimin yanlış olduğunu gördüğüm anda, mantıksız bir yerini gördüğüm anda, kabul ederim. Keza düşüncelerimde de yanlış olduğumu görürsem, mantıksızlık görürsem kabul eder, düşüncelerimde değişikliğe gidebilirim. (Din konusu ayrı, ona burada değinmek istemiyorum.) İnsanlardan aynı davranışı görememek üzüyor. Kimseyle tartışmak istemiyorum artık ben. Kimseye bir şey açıklamak istemiyorum. Yalnızca birazcık anlayış istiyorum yahu. Birazcık anlayış. Bütün insanlıktan da istemiyorum bunu. Çevremde 1-2 tane olsun yeter.. Sahiden yeter..