Güvenmiyorum İnsanların Samimiyetine

Oysa ne çok severim insanları içimde. Fakat bir bir ölüyorlar içimde. Canım yanıyor içimde her ölen bir can için. Canımdan can kopuyor, sanki ben öldürmüşüm gibi bir suçluluk duygusu sarıyor bütün düşüncelerimi. Fakat bir şey gelmiyor elimden. Öldüren ben değilim çünkü. Kendi kendilerini öldürüyorlar, hiçbir şey yapamıyorum. İnanmıyorum da insanların samimiyetine. İçten içe inanıyorum her ne kadar inanmıyorum desem de ama inanmak istemiyorum ve kendimi buna ikna etmeye çalışıyorum. Her seferinde inanıp haksız çıkmak, içimde bir bir ölen insanlar kadar acı veriyor. Artık acı çekmek istemiyorum, inanmak istemiyorum. Her şeyin uzağında kalıp seyretmek istiyorum. Herkesi, her şeyi.

En çok da sevgilerine güvenmiyorum, inanmıyorum. Bakmayın güvenmiyorum-inanmıyorum dediğime. İçimde çok büyük kavgalar veriyorum kendimle. Çünkü koskocaman bir yanım içimde hala inanıyor ve güveniyor. Küçücük bir yanımsa inanmanın ve güvenmenin yanlış olduğunu söylüyor. Fakat istemiyorum insanlara inanmayı. İnanmamam gerektiğini geçen günlerde denk geldiğim bir fotoğrafla tescillemiş oldum. Bir iki hafta öncesine kadar benim kalbimin çok özel olduğunu düşünen, bana âşık olduğunu iddia eden bir kadının, iki gün önce bir erkekle el ele tutuştuğu bir fotoğraf gördüm. Siz efendim, siz inanabilir misiniz şimdi gerçekten sevildiğime? Gerçekten kalbimin o insan için değerli olduğuna, bana âşık olduğuna? Ben inanmam. Tamam, ben o kadını sevmiyordum fakat konu benim onu seviyor veyahut sevmiyor olmam değil. Ben şunu merak ediyorum baylar, ne oldu o kadının koskocaman aşkına? Ne oldu kalbimin onun için çok özel, değerli olmasına? Şunun şurasında bir bilemedin iki hafta geçti. Ne çabuk bitti aşkı(!). Ne aşk ama değil mi? Oysa insanoğlu ne de kolay kullanıyor bu kelimeyi. Ne kolay kuruyor içinde o kelimenin geçtiği cümleyi. “Sana aşığım.” Umarım aşkı bitmiştir, çünkü bitmemiş olması daha vahim bir yere taşır durumu. Fakat bitmiş olması da ilginç geliyor baylar. Ve oturup insanoğlunun sevgisini, samimiyetini bir kere daha sorguluyorum. Her sorguladığımda da içimde bir bir ölüyor sorguladıklarım. Yalan mı söyledi yani bana? Hem de sevgi konusunda? Belirttiğim gibi baylar, o kadını sevmiyordum. Zaten kendisi de bunu biliyordu. Ben, sevgi konusunda yalan söylemem. Fakat insanlar sevgi konusunda nasıl da bu kadar kolay söyleyebiliyorlar anlayamıyorum. Nerede o kalbime biçtiği değer mesela? Bir iki haftada yok edebildi mi o değeri? Haydi diyelim bir iki hafta içerisinde yok ettin bütün o özel kalbimin sendeki yerini. Yok ettin bana duyduğun sözde “aşkını”. Yerine koyacak başka bir kalbi nasıl ne ara buldun? Bu insanoğlu çok sahte baylar. Çok sahte. Verdikleri değeri anlayamıyorum bazenleri. Söyledikleri cümleler yalan mı sahici mi anlayamıyorum. Her şeyin farkına vardığımda da, belki de bir insan yüzünden bütün insanlığa karşı önü ardı kesilemez bir öfke fırtınası.. Ben böyle sahte bir dünya içerisinde yaşıyor olmaktan dolayı utanç duyuyorum.