Geç Kalan Cümleler
Işıkta kör olmuş iki kelebeğin birbirine kavuşamayışı.
Ne zaman ki kötülük,
Kör kuyuda yitip gider,
Ne zaman ki sevdaya kurulan saatlerin
Yelkovan ve akrebi birbirini takip eder,
Ne zaman ki vakit,
Geriye akıp da;
Adem, elmayı yemekten vazgeçer,
İşte o vakit biz,
Bir oluruz sevgilim.
Fakat sen de farkındasın benim gibi.
İkimiz de ışıkta dönen kelebek,
İkimiz de birer külüyüz artık,
Birbirimizin fitilini ateşlediğimiz yangınların.
Savrulup bir esen yel ile gökyüzüne,
Yok olacağımız günü beklemekteyiz.
Çoktandır farklı yolların yolcusuyduk biz,
Belki en başından beri.
Fakat bir seraba inandık
Tıpkı kelebekler gibi.
Nereden bilebilirdik ışığın
Gözlerimizi bu denli kör edeceğini?
Artık biliyoruz sevgilim.
Artık ne sen görebilirsin
Ne ben görebilirim seni.
Ne sen ayırt edebilirsin renklerin tonlarını,
Ne ben sevebilirim menekşe rengini.
Değil gözlerimiz,
İki cihan bir araya gelse,
Kıtalar tekrardan bir olsa,
Biz bir olamayacağız.
Sevdaya kurulan saatler,
Bizim için hiçbir vakit kurulmayacak.
Farkındayım,
Farkındasın sevgilim.
Biz’li cümleler kurmak için geç kaldık.
Ve bir o kadar erken.
Çünkü hiçbir zaman biz,
Biz olamadık.
Işıkta kör olmuştuk,
Bir seraba inanmıştık,
Fakat birbirimizden bağımsızca.
Bu da hep engel olmuştu önümüzde,
Sen ve beni,
Biz yapmakta.
Acılarımızın tadı ve rengi,
Ne kadar benzer olursa olsunlar
Biz seninle benzersiz olmayı seçtik.
Yanmayı seçtik
Yalnız yanmayı.
Birbirimizden habersizce..