Bir Mumluk Farkındalık

Karanlıklar içerisindesin.
Ne ay,
Ne yıldızlar
Aydınlatmaz bastığın toprağı,
Yürüdüğün yolu,
Varacağın sonsuz mutluluğu.
Yapayalnızsın üstelik.
Kendi düşüncelerinde dahi kaybolduğun,
Varoluşunu sorguladığın,
Bulduğun her cevapta
Daha da alçaldığın,
Ölüme yalın ayak ve yalnız yürüdüğün
Bir karanlıktasın.
İçtiğin sudan,
Yediğin yemeğe kadar olan her eyleminin
Alışkanlıktan öte,
Kaçınılmaz sonu erteleme
Olduğunun dahi farkındasın.
Sen de biliyorsun oysa;
Bir mum,
Bir de kibritin var elinde.
Son demlerini yanacak mumun,
Ve son kalan kibritin var.
Biliyorsun,
Son bir kez daha olsa bile
Aydınlığı görebileceğini,
Yürüyebileceğini.
Susuyorsun.
Tek bir şansın var çünkü.
Farkındalığınla susuyorsun.
Ve belki de bir sebep,
Yahut bir an arıyorsun.
Aydınlatmayı birlikte görebileceğin,
Ve buna anlık dahi olsa
Değebilecek birini bekliyorsun belki de.
Ne acı şey beklemek;
Gelmeyeceğini bildiğin,
Üstelik hiç biletini satın dahi almadığın
Bir treni beklemek gibi.
O tren,
Gelmeyecek.
Biliyor, susuyorsun.
Karanlıklar içerisinde
Yok oluyorsun..