Bir Gün Öleceğim Gülüm

Bir gün öleceğim gülüm.
Bir gün ben de herkes gibi,
Boylu boyunca uzanacağım
Toprağın altına.
Beyaz kefen saracak bedenimi.
Toprak altında kalacağım,
Zamanla toprak altında kalmış
Diğer medeniyetler gibi.

Bir gün unutulacak adım gülüm.
Kim olduğum,
Ne olduğum,
Hiçbir anlam ifade etmeyecek kimselere.
Mezar taşında adım,
Doğum yılım, ölümüm yer alacak;
Kimseye anlam ifade etmeyen bir isim,
Ve anlamsız tarihler olarak kalacak.

Bir zaman sonra gülüm,
Bir zaman sonra kimseler
Gelmeyecek mezarıma.
Başta çok gözyaşı görecek toprağım belki.
Belki de hiç görmeyecek.
Mezar taşımın en iyisinden
Olması için uğraşılacak mesela.
Beni seven insanlarca düşünülecek bu.
Gereksizliği görülecek.

Mezarıma haftada en az bir kere
Gelen sevdiklerim,
Ayda bir gelmeye başlayacak.
Sonra yılda bir,
Sonra,
Sonra da kimse gelmeyecek.
Yazılar eskimişçe olacak mezar taşımdaki.
Kenarları kırılacak taşın,
Belki düşecek;
Günlerce,
Haftalarca fark edilmeyecek.
Ve bir hayırsever tarafından
Üzerine konacak toprağımın.
İsimler,
Tarihler silikleşecek.
Toprağımın üzerindeki otlar
Biçimsizleşecek sonra.
Beni asla yalnız bırakmaz dediklerim,
Hep yanındayım sözünü söyleyenler,
Eskiyen mezar taşımın
Farkına dahi varmayacaklar.

Bir gün öleceğim gülüm.
Ölümüm nasıl olur, neyden olur
Bilinmez.
Nereye gömülürüm, nasıl gömülürüm..
Meçhul kalacak birçok yaşananlar;
Anılar, kişiler,
Sevdiğim yerler.
Bir gün öleceğim gülüm, evet.
Ölmek mesele değil de;
Unutulacağım.
Bir zeytin ağacı dikmeden,
Dünyaya iyi bir şeyler bırakamadan,
Çekip gideceğim toprak örtüyü üstüme.
Mesele de bu işte.
Dünyaya ve iyiye dair bir şey bırakamadan,
Yüreklere dokunamadan,
Yaşatamadan
Öleceğim bir gün gülüm.