Ben Bir Noktayım

Bir nokta gibi şu yaşamım. Benden sonra gelecek insanların harfleri büyük harfle yazılacaktı. Fakat ben hiç büyük harfle yazılmamıştım. Ben bir noktaydım. Bir şeyin başlangıcı ve sonuydum. Bazen başlangıcı, bazen sonuydum. Ve hiçbir zaman da büyük yazılmazdım. Çünkü böyle bir derdim yoktu. Ben hep başlangıçta ve sonda tıkalı kalırdım. Ya bir şeyi bitirirdim ya bir şeyi başlatırdım. Ve aslında genelde her zaman bitirdikten sonra başlangıç olurdum. Çünkü bir yazının en başına gelmezdim..

Ortalardaki noktaydım ben. Bir şeyi bitirirken, diğer şeyi başlatan bir noktaydım. Bu yüzden, bazen bir şeyleri bitirdiğimde mutsuz ve bir şeye başlangıç olacağım için mutlu olurdum. Fakat önünde sonunda bir şeyin yalnızca sonu olacaktım. Her yazı noktayla bitmiyor dahi olsa, çoğunlukla noktayla biter. Ve ben, bir yazıyı başlangıcı bir daha olmaksızın bitirecektim. Bunu biliyor olmak üzücü. Bence herkes nokta olmamalı. Ki zaten kimsenin nokta olduğunu düşünmüyorum. Çok azdır cümlenin içinde nokta. Uzun bir paragraftaki birkaç noktadan biriyim ben sadece. Bunu biliyorum. Diğer noktalar nerede acaba? Onları da merak ediyorum. Ben sadece bir noktayım. Ne büyük ne küçük. Bir şeyin sonunu oluşturan aynı zamanda başlangıcı olan bir nokta. Hepsi bu kadar.